قالب وبلاگ

همه مان شنیده ایم؛ و شاید بارها و بارها از خودمان پرسیده ایم؛ این سوال را که:

« اگر ما در فلان قضیه، با فلان امام معصوم هم عصر میبودیم، چه میکردیم؟ »

مثلا اگر ما در جریان عاشورا با امام حسین (ع) بودیم، آیا با آن حضرت تا لحظه آخر می ماندیم؟ یا مثل خیلی ها دُم خویش بر کول می انداختیم و . . . میرفتیم؟

نمیخواهم کلی گوئی کنم! پند و اندرز و نصیحت هم که اصلا حرفش را نزنید!! من چه کسی باشم که بخواهم کسی را نصیحت کنم؟ فقط آمده ام کمی از مقایسه هائی که در ذهنم کرده ام بازگو نمایم.

مقدمتاً، لازم است بر این نکته تاکید کنم که: هر کدام از ائمه معصومین (علیهم السلام) دارای مقام عصمت تامه بوده و هر قول و هر فعل آنها از سرچشمه حق و حقیقت نشأت گرفته. کوتاه کلام اینکه: مقام ولایت هیچ امام معصومی با مقام ولایت امام معصوم دیگر تفاوتی ندارد. اگر امام صادق (ع) جای امیرالمومنین علی (ع) بودند، همانگونه عمل میکردند که مولا عمل کردند. اگر امام مجتبی (ع) جای حضرت سیدالشهدا (ع) بودند، مثل ایشان دست به قیام میزدند و دقیقا واقعه عاشورا همین گونه که رقم خورده است، رقم میخورد. و قص علیهذا . . .

اما اصل مطلب:

با توجه به رفتار ما بعد از شهادت امام عسکری (ع)، باید بگویم که اگر ما در زمان شهادت نبی مکرم اسلام در قید حیات بودیم، فردای شهادت ایشان، میرسیدیم خدمت مولا علی (ع) و جشن میگرفتیم و تبریک میگفتیم، رسیدن ایشان را به مقام امامت و ولایت!! حال آنکه ایشان داغدار پیامبرند . . .

اگر ما در زمان قتل مولا، در کوفه بودیم، صبح 22 رمضان، خوشحال و خندان، دست گل به دست میگرفتیم و میرفتیم خدمت امام مجتبی (ع) که آقا جان! ولایتت مبارک . . .

اگر ما در زمان تیر باران شدن پیکر امام مجتبی (ع) در مدینه بودیم، بعد از واقعه تلخ تیرباران بدن آن امام، میرفتیم خدمت امام حسین (ع) و میگفتیم: آقا جان! غصه نخورید؛ شاد باشید که شما به مقام ولایت رسیده اید!! حال انکه آن حضرت روضه خوانی مفصلی کردند بعد از تشییع پیکر برادر و خطاب به بدن مطهر برادر عرض کردند: بعد از تو دیگر عطر نمیزنم و خضاب نمیکنم . . .

همچنین اگر ما در روز عاشورا بودیم، بعد از وارد آمدن هزار و نهصد و پنجاه زخم کاری بر بدن مبارک امام حسین (ع)، و جدا شدن سر مبارک ایشان از بدن، با هلهله و پایکوبی به محضر امام سجاد (ع) شرفیاب میشدیم و میگفتیم: مبارکتان باشد آقا جان! بالاخره نوبت شما رسید برای امامت!! حال آنکه آن حضرت چیزی نمانده بود قالب تهی کنند از سنگینی غم شهادت پدر، بنی هاشم، و اصحاب . . .

خودتان بخوانید ته ماجرا را . . .

من مرد بحث ام! هر کس میگوید که ما این کارها را نمیکردیم، من را متوجه اشتباهم کند !! بسم اللّـه . . .

مگر نه این است که ما، از شام غریبان امام عسکری (ع)، شروع میکنیم به تبریک گفتن به امام مهدی (عج) !! حال آنکه آن حضرت داغدار پدر بزرگوارشان هستند و . . .

اصلا مگر تبریک گفتن دارد رسیدن به مقام ولایت؟!! مگر العیاذ بالله ائمه ما مترصد فرصتی بودند تا امامی از دنیا برود و خودشان بر مرکب امامت بنشینند؟ این چه تبریک بی ادبانه ای است که ما به امام زمانمان میگوئیم؟!!

از غربت امام عسکری (ع) همین بس که ما شیعیان، در حالیکه هنوز آب غسل ایشان خشک نشده به گونه ای رفتار میکنیم، که گویا امام معصوم بعدی (امام مهدی عج) از ایشان بهتر بوده و قرار است تحول جدیدی در مسیر رشد و تعالی جهان تشیّع ایجاد شود . . .

 

 

و حرفهائی که شاید نگفتنشان ، ماجورترم کند ، از اینکه بگویمشان . . .

لااقل برای ساعاتی

 

 

* پی نوشت:

- کاش بجای "رفع قلم"، به دنبال "قلم عفو" بودیم

- لَیْسَ مِنَ الأَدَبِ إِظْهارُ الْفَرَحِ عِنْدَ الَْمحْزُونِ (اظهار شادى نزد غمدیده، از بی ادبى است)

- وقتی کامران نجف زاده خام پول میشود و پرویز پرستوئی خام دروغ های یک جانباز !!

[ دوشنبه ۱۳٩۱/۱۱/٢ ] [ ۱۱:٢٥ ‎ب.ظ ] [ سجاد شاکریــ ] [ نصـایح () ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

" بین الطلوعین " یعنی فاصله‌ی زمانی بین دو طلوع مقدس؛ یعنی فاصله‌ی بین طلـوع سر بریده‌ی حضرت خورشید بر فراز نیزه، و طلوع پرچـم " یالثــارات الحسیـن " بـر فــراز خانه‌ی کعبه. و مــا اکنون در بین الطّلوعیـن به سر میبـریم! به طلوع اول که نرسیـدیم؛ امــا طلوع دوم در راه است. نکند خوابمــان ببرد و بعد از طلوع،از خواب بیدار شویم! که دیگــر آنگاه نماز قضا شده و واجبی مغفول مانده. اصلا اگر خوابیدن در "بین الطلوعین" بـرای همه مکروه است، برای خونخواهـان حسین حرام تر از حرام است !! نکند خواب باشیم، خواب بمانیم و بعد که بیدار شدیم ببینیم به جــای پرچـم "یالثـارات الحسیـن" سـر امــاممــان بـر نیــــزه رفتـه باشد . . .
موضوعات وب
امکانات وب